Ne vakit
hak için çırpınsam..


Hakikatine
malik olmadan
hıçkırıklar içinde ağlasam


Günyüzüne
hasret umutlar için, ruhun
ve kalbin lisanıyla konuşsam


İsmicelalin sıfatlarını
anlamak ve idrakiyle yaşamak
için iradem adına yakarsam


Önyargıyla, önbilgi bir midir
Ruh ve akıl zaten ne için ikram
edilmiş bir lütfun gerekçesidir


İlme malik
olmadan düşünmek
nasıl izanıma dirlik verecektir,
feraset için ihlas ferdir


Ruhun ve kalbin
Rabbine kul olmak...


İnsan için
en zaruri fazilettir,
imansız gönül köledir


Arafta
olmayı söyle kim diler


Muvazeneye
muhtaç bir hal niçin med cezir
misali devran içinde ki galiledir


İnsan emin
oldukça kuvvetli ve davasının
vecdi için ceht eden bir hahif nefestir


Nefsine esir olan kul,
kimin hakkı için kendinden geçen
divanedir, ömür müddetli değil midir


Hazanı seyret,
kuruyan yaprağa muhabbet et


Sinesinde barındırdığı
nice umutların melalini sessizce
zikret, teslimiyetine icabet et


Kanadı kırılmış kuşun
çığlığını duyunca, sokakta
kalmış sabinin mahzunlaşan umuduna


Hicran içinde
ve ibretin şirazesinde
sinenin derinliğinde göster ülfet


Korku
ecele fayda etmez, gam
ve keder nasibi ötelemez


Farkı
fark etmeyen bir kalp
hakkı yla zikredemez


Hangi hevesin
turabında hemhal oluyorsan


Keyfiyetine dalıp
kendinden geçmeyi...


Şayet marifet
sayyorsan aldanırsın,
mesuliyetten asla kaçamazsın


Bahtın kapısı
her an çalınır, vesileler içinde
gizlidir bekleyen bela ve iradey-i kader


Ne vakit uyursan uyu,
ruhun ve kalbin her zaman
teyakkuzda olmalıdır,
hakk edasını bekler


Aşk,
dirişilin, feyzin, hakikatin
mizanında ki nasiptir


İnsan, kul olmak için
hakikatin şirazesinde
umutla niyaz eden nazenindir


İman taat etmeden,
muhtaçlığını bilmeden...


Ruhunu ve aklını
bahşeden Rabbine muhabbet
etmeden vucut bulmaz, taklidin süretidir


Nefsten
nükseden her heves badiredir,
keyfiyet için cazip gelen melanettir,
kalbini lekeler




Mustafa CİLASUN