Ne zaman
fanilik adına bakınsam
Her aynaya nazar edenin
kalbinde ki umutla barışsam


Süretin
her halinde hiç oyalanmasam,
intizarın figanıyla yol alana hayıflansam


Lahzanın
müddetinde ki nasibi,
emek ve niyete hasredip,
malayanilikten kurtulsam


İki dünya var,
biri süret birinde ebediyet şiar


Ateş
sadece narda mı var,
nurun ruhuma akseden
tefekkürü nasıl melalimi yakar


Kesilen ağaç,
budanan dal, kuruyan yaprak
hangi iradenin vecdinde ki sadakati arar


Toprak
neden apak, her lekeyi
durulayan bir sığınak, mizan
için derlenmiş ne ülfetli sanat


Ne zaman
inzal edileni düşünsem


Miracın
her lahzasını anlamak için
kendimden bir müddet geçsem


La şerike diyen nefeslerin
nefislerin tebarüz eden zafiyetlerini
hangi lisanla haniflik adına anlatsam


Nefesin müddetinde
bekleyen belaların hengamesinde
muvazenemi kaybetmeden secdeye kapansam


Neden tilafet
ettiğim kitabın dilini öğrenmedim


Yıllara sari
geçirdiğim vakitleri
nasıl örtbas ederdim,
mahcubiyetimi kimden gizlerdim


Kime kulluk
yaptığımı neden ihmal ettim


Nefsime
boyun eğdim, hürriyetimi koşulsuz
ona teslim eden zavallı bir esirdim


Huşu
içinde nazar eden
her gözden adeta güneş doğar,


Umudun şahikasında
zikreden kimdir ey yar, hala
sefilliğin koylarında oyalandım


Ne vakit
yitirdim bakir olan duygularımı


Ruhumdan
nükseden vecdini, kalbime
ilga edilen vicdani hakikatimi


Kimler
bu hale gelmeme sebepti,


Talan edilen
bin hüzün içinde ki
yürekler sahipsiz miydi


Baht
neyi beklerdi,
irade fikirsiz izana
nasıl yön vermeliydi


Akıl sanki
boşluk içinde ki zafiyeti
bekleyen nefsin emrindeydi


Nereye baksam,
arifin çilesinde yuğrulsam


Ruhumun
yeniden dirilişi için


Kalbi inşirah
için el açıp yakarsam,
hayıflanmayı bıraksam


Geriye
ne kalmışsa hayır telakkisiyle
ibret nezaretinde kitaplaştırsam
ve bir ömür okusam


Uyumak
adına ne varsa
ondan kurtulmak için
aşkın firkatiyle irademden
vazgeçip Rabbime kul olmak için
huşu içinde ağlasam


Mustafa CİLASUN