doğakurdu
Onursal Üye
Üye No : 439
Yaş : 24
Nerden : SAMSUN
Konu : 283
Mesaj : 3443
591 Mesajýna Toplam 814 Kere Teþekkür Edildi
4 Mesajýna Toplam 4 Kere Karma Verildi 
|
 |
« : 07 Temmuz 2008, 12:18:10 » |
|
>*BEŞ ÖNEMLİ DERS*Birinci Ders:Okuldaki ikinci ayımda, hocamız
test sorularını dağıttı. Ben okulun en iyiögrencilerinden biriydim.
Son soruya kadar soluk almadan geldim ve oradaçakıldım kaldım. Son
soru söyleydi : "Hergün okulu temizleyen hademe kadının ilk adı
nedır ?"Bu her halde bir çeşit şaka olmalıydı. Kadını, yerleri
sılerken, hemenhergün görüyordum. Uzun boylu, siyah saçlı bir
kadındı. 50'lerinde falanolmalıydı. Ama adını nerden bilecektim ki
! Son soruyu yanıtsız bırakıpkağıdı teslim ettim. Süre biterken bir
öğrenci, son sorunun test sonuclarınadahil olup olmadığını
sordu."Tabii, dahil" dedi, Hocamız... "İş yaşamınız boyunca
insanlarla karşılaşacaksınız. Hepsi birbirinden farklıinsanlar. Ama
hepsi sizin ilginiz ve dikkatinizi hak eden insanlar bunlar.Onlara
sadece gülümsemeniz ve 'Merhaba' demeniz gerekse
>bile..." Bu dersi hayatım boyunca unutmadım. Hademenin adını
da...Dorothy idi.
İkinci Ders :Bir gece vakit gece-yarısına doğru
Alabama Otoyolunun kenarında duranbir zenci kadın gördüm. Bardaktan
boşanırca yağan yağmura rağmen, bozulan arabasının dışında duruyor
ve dikkati çekmeye çalışıyordu. geçen herarabaya el sallıyordu.
Yanında durdum. 60'lı yıllarda bir beyazın birzenciye, hem de
Alabama'da, yardıma kalkışması pek olağan şeylerden değildi. Onu
kente kadar götürdüm. Bir taksi durağına bıraktım. Ayrılırkenille
de adresimi istedi, verdim. Bir hafta sonra, kapım çalındı.
Muazzambir konsol televizyonindiriyordu adamlar. Bir de not ekliydi,
armağanda... "Geçen gece otoyolda bana yardımınıza teşekkür ederim.
O korkunç yağmursadece elbiselerimi değil, ruhumu da sırılsıklam
etmişti. Kendime güvenimiyitirmek üzereydim, siz
>çıka geldiniz. Sizin sayenizde ölmekte olan kocamın yatağının
baş ucuna zamanında ulaşmayı başardım. Biraz sonra son
nefesiniverdi. Tanrı bana yardım eden sizi ve başkalarına karşılık
beklemeksizinyardım eden herkesi kutsasın...En İyi
Dileklerimle,Bayan Nat King Cole."
Üçüncü Ders :Size Hizmet
Edenleri Hep Hatırlayın...Bir pastanın üç otuz paraya satıldığı
günlerde 10 yaşında bir çocukpastaneye girdi. Garson kız hemen
koştu... Çocuk sordu:"Çikolatalı pasta kaç para ?" "50 Cent."Çocuk
cebinden çıkardığı bozukları saydı. Bir daha sordu:"Peki, Dondurma
Ne Kadar ?""35 Cent." dedi garson kız, sabırsızlıkla. Dükkanda
yığınla müşteri vardı vekız hepsine tek başına koşuşturuyordu. Bu
çocukla daha ne kadar
> >vakitgeçirebilirdi ki...Çocuk parasını bir daha saydı ve"Bir
dondurma
>alabilir miyim, lütfen ?" dedi.Kız dondurmayı
>getirdi. Fişi tabağın kenarına koydu ve öteki masaya koştu.
Çocuk dondurmasını bitirdi. Fişi kasaya ödedi. Garsonkızmasayı
temizlemek üzere geldiğinde, gözleri doldu, birden. Masayı sanki
akangözyaşları
>temizleyecekti. Boş dondurma tabağının yanında çocuğun bıraktığı
15 Cent'lik bahşiş duruyordu..
Dördüncü Ders :Yolumuzdaki
Engeller...Eski zamanlarda bir kral, saraya gelen yolun üzerine
kocaman bir kayakoydurmuş, kendisi de pencereye oturmuştu. Bakalım
neler olacak diye gözlüyor... Ülkenin en zengin tüccarları, en
güçlü kervancıları, saraygörevlileri birer birer geldiler, sabahtan
öğlene kadar. Hepsi kayanınetrafından dolasıp saraya girdiler. Pek
çogu kralı yüksek sesle eleştirdi. Halkından bu kadar vergi alıyor,
ama yolları temiz tutamıyordu.Sonunda bir köylü çıkageldi. Saraya
meyve ve sebze getiriyordu.
>Sırtındakiküfeyi yere indirdi, iki eli ile kayaya sarıldı ve ıkına
sıkına itmeyebaşladı. Kan ter içinde kaldı ama, sonunda, kayayı da
yolun kenarına çekti.Tam küfesini yeniden sırtına almak üzereydi
ki, kayanın eski yerinde birkesenin durduğunu gördü.Açtı... Kese
altın doluydu. Bir de kralın notu vardı içinde... "Bu altınlar
kayayı yoldan çeken kişiye aittir." diyordu kral.Köylü, bügün dahi
pek çoğumuzun farkında olmadığı bir ders
> >almıştı."Her engel, yaşam koşullarınızı daha iyileştirecek bir
>fırsattır."
Beşinci Ders :Önemli Olan Vermektir..Yıllar önce
hastanede çalışırken, ağır hasta bir kız getirdiler. Tek
yaşamşansı, beş yaşındaki kardeşinden acil kan nakli idi. Küçük
oğlan aynıhastalıktan mucizevi bir şekilde kurtulmuş ve kanında o
hastalığın mikroplarını yok eden antikorlar oluşmuştu. Doktor
durumu beş
>yaşındakioğlana anlattı ve ablasına kan verip vermeyeceğini
sordu. Küçük çocuk bir anduraksadı. Sonra derin bir nefes aldı
ve"Eğer kurtulacaksa, veririm kanımı" dedi. Kan nakli yapılırken,
ablasının gözlerinin içcine bakıyor ve gülümsüyordu.Kızın
yanaklarına yeniden renk gelmeye başlamıştı, ama küçük çocuğun yüzü
degiderek
> >soluyordu...Gülümsemesi de yok oldu. Titreyen bir sesle doktora
sordu :
>"Hemen mi öleceğim ?"Ufaklık, doktoru yanlış anlamıştı, ablasına
vücudundakibütün kanı verip, öleceğini düşünüyordu.
|
