Acaba erkenmiydi…

Gerçi hayatımda yaşadığım her şey, zamanından önce buldu beni. Buda onlardan birisi. En ciddi ve sorumluluk isteyende buydu… Kararımı verirken kadere olan inancıma sığındım. her şeyi bu denklem ile çözeceğime inandım. Ama daha  yolun başındayken bile alınan kararın arkasında duracak kadar takatim yoktu. Kısa geçmişime doluşan onca sıkıntıların yükü sırtımdayken yaşadığım bu son olay beni tüketmek üzere…

Hayata lezzetle bakan o pencerem çok puslandı. Buğulanmış haline neler yazmadım ki…
Beklentilerimin sonucu olarak kazanacaklarımı düşündüm. Şimdi elde kalanlara bakınca iy tarafı istemediğim tarafından daha ağır gelmekte. Ancak istemediğim şeyler beni sarınca tıpkı ağlara bürünmüş, çaresiz ve hayalleri olan bir kelebek gibi kaldım. Oysa uçacağım, kokusuna doyamadığım çiçeklere ulaşacağım, ve oralarda bir yerde hayata veda edeceğimi hayal ediyordum… Olmadı.. Ağlar bedenimi sardı ve çaresiz çırpınışlarım…

Soruyorum kendime eksik olan neydi? Çok mu güvendim? Yada her şeyin  oluruna varacağına düşündüğüm iyi niyetimle yaşlaştığımdan mı bu haldeyim? Yada geçmişin üzerimdeki yükü, benden verdiklerini şimdi geri mi alacak? Bulamıyorum.. Cevabı bir türlü bulamıyorum…

Sadece hüzünle baş başa kalınca ve karanlığın eşsiz boşluğunda yüzerken kendime bakıyorum… Hayallerim neler, yaşadıklarım neler diye soruyorum kendime. Yine cevabım manidar… “Her şey istediğim gibi olacak değil ya…” diye kendime teselli veriyorum. Keşke biraz boş vermiş bir halim olsa, hayatı akışına bırakan tavrım… Ama yok işte… yok...

Maximilyanus
25.08.2010 00:21

Ey zaman, bilmez misin ettiğin kötülükleri?
Sana düşer azapların, tövbelerin beteri.
Alçakları besler, yoksulları ezer durursun:
Ya bunak bir ihtiyarsın, ya da eşeğin biri.

Her sabah yeni bir gün doğarken,
Bir gün de eksilir ömürden;
Her şafak bir hırsız gibidir
Elinde bir fenerle gelen.

Ömer Hayyam….